Mijn vierde zus Ada wordt in mei 50 jaar.
Ik ben de vijfde,
dus nog een jonkie.
En dat betekent dat mijn zesde zus,
een nakomertje,
mag zeggen dat ze nog piepjong is.
Maar mijn oudste zus Nelien
is zeker geen oude taart.
Zij is zelfs een tweede leven begonnen,
Zij geniet het leven na haar borstkanker.
Zij is mijn voorbeeld,
Weet je nog? I can do it!
Ada is de mooiste van het stel.
Onze beauty.
Maar nog mooier is,
ze is onze grote hulp.
Onze psychische hulp in nood.
Ook voor vele anderen.
Maar daar wordt ze dik voor betaald.
De familie wordt rijk door háár.
Ada herkent veel van ons in haarzelf.
Ze heeft daar een mooie tekstregel op gevonden.
Maar die bewaar ik voor het eind.
Ik herinner me dat we aan de grote tafel zaten.
Mijn vader aan het hoofd, de wolf, en zijn zeven geitjes.
Wat waren we toen een stel pestkoppen!
Vooral om het uiterlijk kon je scoren!
De een om de ogen,
de ander om de neus,
een scheve tand,
of moedervlekjes.
We sloegen een kruisje op het gezicht,
en deden de stand van de donkere vlekjes,
als het In de naam van de Vader
op het gelaat van een van ons, na.
Die vlekjes zitten er al lang niet meer.
Net zoals de hangende oogleden,
die bij sommigen van ons gecorrigeerd 'moesten' worden.
Zelfs bij mijn allerliefste moeder.
(Het zevende geitje, die de pestkoppen weer suste.)
Je ziet er daardoor inderdaad jonger en vitaler uit,
moet ik eerlijk bekennen.
Ik heb al een hengeltje uitgegooid
naar mijn plastische chirurg.
Neus-, ooglid- en buikwandcorrectie,
(Als een 3 in 1 pakket bij Ziggo.
Mijn borstreconstructie is dan het modem.)
Maar niet alleen allerlei uiterlijke kenmerken
zijn heel herkenbaar in ons terug te vinden.
Ook innerlijke.
Ik weet zeker dat wij zussen,
trots zijn op onze mooie eigenschappen,
en andere karakteristieke genen
liever niet willen herkennen.
Vroeger pestten we elkaar om de verschillen.
Maar Ada trekt het nu gelijk
in de eerste regels van 'Sisters Sledge':
' We are family, I've got all my sisters in me!'
Dus ik heb ze ook allemaal in me.
En ik troost me,
het minder fraaie valt te 'corrigeren',
zowel innerlijk als uiterlijk,
mocht je die hulp nodig willen hebben.
Wij hebben Ada,
en evt. een plastische chirurg.
En zet ze nu eens met me op een rijtje.
Mijn oudste is mijn voorbeeld.
Mijn tweede weet het beter.
Mijn derde is een held.
Mijn vierde is een redder.
En mijn jongste zus is een atlete.
Zij heeft de 10 km gelopen.
'k Ben benieuwd of wij dat nog in onze genen verborgen hebben.
Ik denk het eerlijk gezegd niet.
Hopen mag altijd.
En als we er last van hebben
dan bellen we Ada.
Ik ben de vijfde,
dus nog een jonkie.
En dat betekent dat mijn zesde zus,
een nakomertje,
mag zeggen dat ze nog piepjong is.
Maar mijn oudste zus Nelien
is zeker geen oude taart.
Zij is zelfs een tweede leven begonnen,
Zij geniet het leven na haar borstkanker.
Zij is mijn voorbeeld,
Weet je nog? I can do it!
Ada is de mooiste van het stel.
Onze beauty.
Maar nog mooier is,
ze is onze grote hulp.
Onze psychische hulp in nood.
Ook voor vele anderen.
Maar daar wordt ze dik voor betaald.
De familie wordt rijk door háár.
Ada herkent veel van ons in haarzelf.
Ze heeft daar een mooie tekstregel op gevonden.
Maar die bewaar ik voor het eind.
Ik herinner me dat we aan de grote tafel zaten.
Mijn vader aan het hoofd, de wolf, en zijn zeven geitjes.
Wat waren we toen een stel pestkoppen!
Vooral om het uiterlijk kon je scoren!
De een om de ogen,
de ander om de neus,
een scheve tand,
of moedervlekjes.
We sloegen een kruisje op het gezicht,
en deden de stand van de donkere vlekjes,
als het In de naam van de Vader
op het gelaat van een van ons, na.
Die vlekjes zitten er al lang niet meer.
Net zoals de hangende oogleden,
die bij sommigen van ons gecorrigeerd 'moesten' worden.
Zelfs bij mijn allerliefste moeder.
(Het zevende geitje, die de pestkoppen weer suste.)
Je ziet er daardoor inderdaad jonger en vitaler uit,
moet ik eerlijk bekennen.
Ik heb al een hengeltje uitgegooid
naar mijn plastische chirurg.
Neus-, ooglid- en buikwandcorrectie,
(Als een 3 in 1 pakket bij Ziggo.
Mijn borstreconstructie is dan het modem.)
Maar niet alleen allerlei uiterlijke kenmerken
zijn heel herkenbaar in ons terug te vinden.
Ook innerlijke.
Ik weet zeker dat wij zussen,
trots zijn op onze mooie eigenschappen,
en andere karakteristieke genen
liever niet willen herkennen.
Vroeger pestten we elkaar om de verschillen.
Maar Ada trekt het nu gelijk
in de eerste regels van 'Sisters Sledge':
' We are family, I've got all my sisters in me!'
Dus ik heb ze ook allemaal in me.
En ik troost me,
het minder fraaie valt te 'corrigeren',
zowel innerlijk als uiterlijk,
mocht je die hulp nodig willen hebben.
Wij hebben Ada,
en evt. een plastische chirurg.
En zet ze nu eens met me op een rijtje.
Mijn oudste is mijn voorbeeld.
Mijn tweede weet het beter.
Mijn derde is een held.
Mijn vierde is een redder.
En mijn jongste zus is een atlete.
Zij heeft de 10 km gelopen.
'k Ben benieuwd of wij dat nog in onze genen verborgen hebben.
Ik denk het eerlijk gezegd niet.
Hopen mag altijd.
En als we er last van hebben
dan bellen we Ada.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten