Hekel

Avondvierdaagse

Ik had een hekel aan de avondvierdaagse.
Dat krijg je vanzelf als je een keer met je SO (Speciaal Onderwijs) school mee gaat doen.
We raakten kinderen kwijt,
ze kwamen niet opdagen
en onderweg moesten we de kinderen
uit bomen, heggen, vijvers en tuinen plukken.
Één keer en nooit meer!
En de overenthousiaste, organiserende vader,
legde zich er ook na deze ervaring bij neer.
(Ik weet nog hoe hij  heet,
een Rolling Stones fan, een naturist,
met een boot met de naam dr John the Nighttripper.
Een kleurrijk figuur....maar een ander verhaal.)

Het werd op de gewone basisschool niet anders.
En dat viel tegen.
Weer Samen Naar School had zijn intrede gedaan.
Ik wil graag geloven dat dat de reden was!
Mijn SO collega's zaten me te jennen toen ik solliciteerde.
'Dat wordt verplicht de avondvierdaagse lopen!’
Ik heb nog geprobeerd er onderuit te komen.
Maar dat is dus niet gelukt.
Vreemde ogen dwongen.
Ik moest me nog waar maken.
Dus braaf maar met grote ergernis,
haalde ik nog steeds kinderen bij plekken vandaan
waar ze niet mochten komen,
rukte ik ze de dennenappels uit handen
waarmee ze anderen belaagden,
en probeerde ik te voorkomen
dat ze de uitgedeelde appels ondankbaar in de Eem gooiden.
Tegen het geschreeuw onder viaducten
was geen kruid gewassen.
Toen de verloskundige er niet door mocht,
op de laatste avond op 4 juni 1999,
(ik zal het niet kúnnen vergeten)
en mijn zoon zijn geboorte aankondigde,
werd de hekel aan deze jaarlijkse, plaatselijke 'tocht der tochten'
tot ongekende hoogte, groter.
Want nu lag het niet alleen aan die misdragende kindertjes
maar kwamen de vrijwilligers in hun fluoriserende hesjes
er ook nog eens bij,
zich eens per jaar machtig voelende
het verkeer te mogen regelen,
en geen benul hebbende van de betekenis van een esculaap op de voorruit.
De blijde geboorte om tien voor half acht,
heeft geen zalvende werking gehad.

Plots kwam er tóch de kentering.
Ons oudste kind ging meedoen.
En hij wilde graag!
Lopen, snoep en een medaille!
En zo nu en dan over die vettige potjes zingen
tot het honderdste couplet.
En zijn gezichtje,
het straalde,
en daar is geen moederhart tegen bestand.
Zelfs het vaderhart niet.
De avondvierdaagse werd een belevenis!
En dat nam toe, toen ook de jongste,
met het grootste enthousiasme,
vier avonden lang, kilometers aflegde,
voor de LOL!!
En wij ouders liepen mee en vonden het gewéldig.
We zagen geen bomen,
geen water, geen tuin, noch kinderen,
slechts ons middelpunt,
onze zoon.

En nu?
Nu loopt er geen kind van ons meer mee.
Ze gaan niet eens kijken.
Het boeit niet.
De jeu is er af!
Ik kwam er dit jaar,
dus eigenlijk genadig van af.
Door mijn ziekte.
Zo leek het.
In eerste instantie.
Ik zwaaide en ik deelde ijs uit.
Iedereen was enthousiast me te zien.
Kinderen, ouders, collega's.
Ik werd weer blij.
Voelde de rijkdom weer.
En het deed me even de reden vergeten,
waarom  ik slechts aan de kant stond.
Ik zag zelfs het eindstation, na mijn nog af te leggen kilometers, in de verte.
Daar is mijn treinreis voorbij.
Dus al moet ik duizend coupletten over die potjes zingen,
krijg  ik snoep i.p.v. het nostalgisch bosje duizendschoon,
het kan me niet schelen,
volgend jaar loop ik weer MEE!

Foto: Nijkerk, Avondvierdaagse 1970, 

geen snoep maar bloemen, 

geen duizendschoon maar rode en witte anjers, 

en mijn mond staat vast open door "pòòòòòòtje"!