Betekenis

Het is 6 jaar geleden.
Op 26 december overleed de meest gestoorde jonge kater van Baarn.

Thierry wilde zo graag een poesje voor zijn verjaardag.
Hij kreeg een baby kater via een advertentie op het bord in de, toen nog bestaande, Komart.
Hij was meegenomen uit Malaga door de zoon van een ouder echtpaar.
Verlaten, en als enig zogende, overgeblevene uit een verlaten nest,
kón de zoon niet anders dan dit om melk en moeder klagende beestje mee naar Nederland te nemen.
Een man met het hart op de goede plek dus.
Het beestje werd onderweg gevoerd met een flesje.
Het oudere echtpaar was wíld van dit zwart witte schatje,

maar omdat ze hem wellicht niet zouden overleven,

hebben ze met pijn in het hart de advertentie moeten zetten.
En zó maakten we kennis met Paul en Ciska B.
Op een van de mooiste plekjes in Baarn.
Een woonboot met een mega tuin met uitzicht op de Eem en de Utrechtse Heuvelrug,
geen huis ertussen.
De vogeltjes zingen daar hun hoogste lied en sommigen zijn zo gewend,
dat ze zich, heel voorzichtig, uit de hand laten voeren.
Speciaal vogelvoer........
It’s in the family.
Ik was er vanmiddag, met open mond, getuige van.
Diego had deze tamme zangers zeker opgevreten als hij er was blijven wonen.
Maar dan had hij misschien wél nog geleefd.
Diego kreeg zijn naam n.a.v. zijn zwarte masker.
De naam Zorro was al aan een kater van een vriendje gegeven.
Toen hebben we Diego maar de échte naam van deze legendarische held gegeven,

voluit is dit : Don Diego de la Vega.
En als ik die naam noem, zie ik gelijk mijn idool voor ogen,
Antonio Banderas, mijn filmheld, een dróom van een man!
Diego kwam in ons huis met een roze, kaal buikje.
Hij sprong en zette zijn scherpe nageltjes in alles wat bewoog.
Onze tenen, kuiten, handen, enzovoorts.
Je kon de trap niet opgaan zonder de figuurlijke kleerscheuren op te doen.
En we lachten.....
Toen het flesje moest plaatsmaken voor hardvoer, kon Diego niet meer van het zogen afkomen.
Wij waren zijn moeder geworden en onze vingers waren haar tepels.
Zodra je hem aaide, pakte hij je vinger en zoog erop, zonder je te bijten.
Maar hoe aandoenlijk ook, het was vervelend.
Hij drong zich aan je op, je wist behalve dat het geen melk opleverde,
zijn opvoeding een onnatuurlijke dauw had gekregen.

In hoeverre mag je ingrijpen in de natuur?
Ik kom daar niet uit.
Ik laat ook ingrijpen door operaties, chemo en andere therapieën om te blijven leven....
Lees mijn zwanenverhaal er nog eens op na....
Ik zie moeder zwaan  nu regelmatig bij haar lege nest.
En de inmiddels vijf overgebleven eieren worden waarschijnlijk met succes uitgebroed.
De mens heeft ingegrepen met de wens dat ze het overleven......
De keus maken of de kans krijgen.
Maar ik dwaal af.

Diego ging na vier maanden nieuwsgierig naar buiten.
Een maand later, op 2e Kerstdag, 

werd hij door de buurjongens levenloos op de stoep voor ons huis aangetroffen.
Ons verdriet was groot!
En ik schreef een brief aan het oudere echtpaar op hun woonboot aan de Eem.
Dezelfde dag nog, met een snik de envelop in zo'n groene brievenbus met klep stoppende.
Ik hoopte dat het mijn verdriet zou stelpen, 

en dat ik mijn verdrietige kinderen daarna beter zou kunnen troosten.
Ik kreeg bijna onmiddellijk een telefoontje.
Natuurlijk om Diego, de springende, zuigende, gekke kater uit Spanje.
Het katje dat ze hadden afgestaan.
Maar zo'n brief hadden ze nog nooit ervaren.
Paul noemde het 'ongelooflijk'.
Onbedoeld heb ik hun hart verwarmd door een brief over het korte leven van een lieve, gekke kat.
En ze zochten ons op, toen we Charlie in huis namen.
Hij is een totaal andere kat en net zoals Diego, uniek.
Zoals elk kind, elk mens, uniek is.
Ik zwaaide daarna naar Paul en Ciska tijdens mijn dappere hardlooprondes.
Ik sprak met ze als ik ze tegenkwam op het schelpenpad.
Nu loop ik bijna dagelijks langs hun mooie plek.
Door mijn wandelingen versnel ik het herstel namelijk na mijn nabehandelingen.
Maar het is er steeds zo stil.
De tuin lééft maar ik zie bij mooi weer niemand in de serre.....
Zouden ze nog leven? Ik zag maar geen teken.
Tot vanmiddag.
Ik zag Paul het poortje uit schuifelen.
Ik versnelde mijn pas en sprak hem aan, of hij me nog (her-)kende?
Hoe het met ze gaat.....?
"Belazerd", antwoordde hij.
Cis is overleden, binnen 10 dagen, hij kan het nóg niet begrijpen...
Op 26 december.......
Ze zijn 62 jaar samen gelukkig geweest.
Hij zag mijn doekjes en ik vertelde hem over mijn ziekte.
En dat ik voorlopig alle tijd heb om 'stilte' te doorbreken.
Ik noem het in mijn mailtjes 'afleiding'.
De ogen van Paul begonnen te glinsteren.
Of ik van scrabbelen houd?
Dagelijks speel ik tientallen beurten Wordfeud via internet met vrienden, collega's en ouders.

Mijn antwoord was dus een enthousiast, volmondig ‘ja’!
Ik moet er wel rekening mee houden dat hij er eigenwijze spelregels op na houdt.
De q is weg en als je zeven letters kunt neerleggen

dan mag je dat zonder de 40 punten op een strategische plek leggen.
Ik ga akkoord en ga dus binnenkort naast de virtuele,

échte stenen schuiven op een kartonnen bord.
Na deze afspraak nodigde Paul me uit een wijntje te komen drinken.
Ook al zat hij aan zijn tax van anderhalve glas.
En hij voorzag me van een lekker glas rode wijn en van mooie,

zelfs intieme verhalen over zijn Cis en zijn jeugd.
In die serre, buiten, met dat prachtig uitzicht.

Toen ik wegging zwaaide hij me na.
Ik draaide me om en zwaaide en riep dat ik het gezellig vond en tot gauw!
Een paar stappen verder keek ik om en hij zwaaide nog!
Spontaan blies ik een kushand.
Hij blies er één terug.
26 December heeft betekenis gekregen.
Mijn leven heeft meer betekenis gekregen.
Ik heb er een vriend bij.
Een vriend waar je U tegen zegt!
Maar dat mag ik niet van hem.

p.s. Goed nieuws!
Vandaag vernam ik dat de eieren van de zwaan zijn uitgekomen!
Ik ga het moeder zwaan vertellen!