Lente

De merel

Vanmorgen lag ik wakker.

Dan moet ik 'niet denken' forceren,

terwijl de onrust door mijn lijf giert.

Ik begin bij mijn grote teen, 

die voel ik gelijk!, 

hij prikt immers het dekbed in.

Dan de hiel.

Met die kloven er in...

is ook geen probleem

Dan het scheenbeen.... 

Ik bedenk dat ik me daar nodig moet scheren.

De kuit...

Drukt zich behaaglijk in mijn zalig, zachte matras.

Enzovoorts......

De anatomie van het lichaam 

ter afleiding van de onrustige geest.

Een soort yoga,

maar ik doe dat nog te kort

om het als degelijke oefening te betitelen.

Ik hoefde niet verder dan de knie te komen.

Want de lente kondigde zich aan.

Het was nog donker.

Hij zat op de daklijst.

Dat weet ik.

Elk jaar, dezelfde plek.

Maar pas een paar weken later.

Het is februari nota bene!

De merel.

Hij zong zijn mooiste lied.

Eindeloos....

Kinderhand

Elke dag een feestje

Mijn vriendin, 

ze is als een zus,

we gaan door dik en dun,

is vandaag jarig

Dus geeft ze een feestje.

Haar tweeling is ook jarig,

Dus driedubbel feest.

Sterker nog,

ze maakt van elke dag een feestje.

Voor haar kinderen.

Ze vult hun handen,

met liefde,

met iets kleins,

een koekje,

een toetje, 

een eigen keuze,

ze vervult een kleine wens.

Ze is een geweldige moeder.

Ik bewonder haar.

En ik leer van haar!

Want net zoals 

het Carpe Diem,

is het belangrijk

van elke dag

dat je mag leven

te genieten, 

en te beseffen

dat het niet in iets groots zit,

maar juist in dat feestje

als van een kinderhand 

die snel gevuld is.

Als het niet op je af komt,
bij tegenslag,
dan moet je er iets van maken!

Ik hou van je Thea.

 

 

Lijfspreuk

Even serieus

Ik zag F.

Een vader van school, de vader van I.

R. is vorig jaar overleden.

Zijn vrouw, haar moeder.

Aan de gevolgen van háár diagnose.

Mijn slechtste voorbeeld.

Mijn grootste angst.

Een kleine kans.

Zijn de geruchten waar? vroeg hij me.

Indringende ogen.

Hield me bij mijn arm vast.

Ja, zei ik, en schoot vol.

Je bent mijn confrontatie,

Het is moeilijk.

Het spijt me, zei hij, dat ik dat bij je oproep.

Nee, ik vind het goed.

Ik wil iedereen in de ogen durven kijken.

Hoe gaat het met je?

Eigenlijk best goed.

Want de liefde overwint, Gerda!

Onthoud dat goed.

Houd moed.

Want het komt goed!

Sterkte!

Ik denk aan mijn beste voorbeeld.

Mijn bloedeigen zus!

I Can Do It!

Wijsheid

Slechts op bezoek

Laatst was ik op bezoek op school.

Praatje met Ch, de directeur.

Wat te doen met de enorme tijd,

van wachten tot de operatie.

Maar zijn kantoor was vol.

En dus kon ik het niet laten,

bij de Konijntjes naar binnen te stappen,

bij Y, een dierbare collega

Altijd gezellig in die groep,

Ongedwongen sfeer

´k Stap er vaak naar binnen 

als wij pauze hebben

en daar de deur open staat.

Zo luid ik bijvoorbeeld altijd de bel.

De kinderen vroegen eens Waarom?

Ik had de bel in de hand.

En ik vertelde dat ik de tijd in de gaten houd.

En ik beloofde ze

Dat als ze het woord klepel zouden onthouden

Ze de volgende keer mochten bellen.

Tja, je snapt ik kon die klas niet meer in.

De klepels galmden me om de oren.

Maar goed, deze keer gingen we zingen.

Over een onwijs mannetje dat op ijs ging wonen.

Ik kende het liedje net iets anders.

De kinderen keken me met een scheef hoofd aan.

Huh?

En Y. kan het dan zo lekker keren.

Leuk hè, dat Gerda er weer is?

We hebben haar een tijd niet gezien!

Terstond schalde M. heel wijs! door de klas,

'omdat ze borstkanker Hád !'

Hè,

Was dat nou maar waar!

Prietpraat

Kruipnagels

Zondag was ik lekker hachee aan t maken.

Maar ik greep mis bij het laatste ingrediënt.

Kruidnagels.

Geen hachee is zo lekker.....

Hè verdorie, en ik was al zo laat.

Nog bijna drie uur sudderen.

Sam!, wil jij even naar de buren?

Vragen of ze kruidnagels hebben?

Even later ontving ik een nieuwe parel.

Van de buren, over de mail.

Dat ze Sam maar kruidnagels hadden mee gegeven,

De kruiPnagels konden ze zo gauw niet vinden.

Gehannes

Rectificatie

Wat een geluk, 

ik schreef het al eerder,

dat ik vijf zussen heb.

Deze gaat over Wilma, mijn muzikale zus.

De knappe kop van de familie want

ze weet 't altijd beter,

schrijf ik met een knipoog.

Ik denk aan dat ongelooflijk moeilijk te zingen lied

op haar bruiloft

met dezelfde titel.

'Ze weet t beter, ja altijd beter'.

Ze kon moeilijk een eigen lied hebben geschreven.

Alhoewel ze bijna het podium op was gesprongen,

zo popelend graag had ze met ons willen meedoen.

Ik moet toegeven,

als ze dat had gedaan,

was het lied, zeer waarschijnlijk

beter uit de verf gekomen.

Wilma is ook juf.

Ze kent de Bijbelverhalen veel beter dan ik,

zo bleek in haar uitgebreide mail.

En ik had t kunnen weten.

Want (H)Anna en Simeon

gingen naar de tempel.

En Hanna en Elkana kregen uiteindelijk

de zoon, die Samuël heette.

Ik heb de Hannah's door elkaar gehaald.

Wat een gehannes.

Hoe brei ik dat nu recht?

Wilma vindt het niet erg.

Maar hoe doe ik dat nou met J?

Ik snap inmiddels de relatie met de communie

en het verhaal van Hannah en Simeon.

Maar dat voetstuk dan?

Een 'coole' juf,

Val ik daar nu vanaf?

Of ben ik nog 'cooler'

als hij weet dat ik een zus heb,

die ook juf is,

en nóg meer van de Bijbel weet?

Die het OT en het NT niet door elkaar haalt?

Wilma zal er hartelijk om lachen,

Want het is als een mop.

Ik lach als de boer,

die met kiespijn, ja.

Ik hoop zo dat J. als Wilma lacht.

Dat zou cool zijn.

Valentijn

Mijn moeder

Ze wordt 85 jaar.

Op Valentijnsdag.

Ze is de allerliefste. 

"Hoe weet jij dat nou?

Je hebt er maar één.",

was altijd haar reactie,

wanneer ik als kind haar de liefde verklaarde.

Sam valt me ook vaak zo om de hals.

En gek genoeg reageer ik dan hetzelfde als ma.

En hij antwoordt wijselijk:

"Omdat het zo is!"

Mijn moeder had meer van die uitspraken

en bewoordingen, die ik niet kan vergeten. 

'Hals' of 'darm' wanneer je stout was bijvoorbeeld.

Het was niet zozeer het woord dat aankwam,

maar de lading die ze eraan gaf,

dat je maakte dat je je mond hield.

Ik hoef die woorden niet te proberen thuis of op school.

De kinderen zullen me slechts aankijken en

zich afvragen of ik alleen maar boos kíjk!  

"Heb het 'hart' niet!"

Oeh, dan ging je bijna te ver.

Als ma dit riep

dan durfde je geen stap verder

maar ze kon er 'donder' op zeggen

dat ze dan, even in mijn ogen,

niet meer de allerliefste was.

Gelukkig, krijgt ze t niet zo gauw meer op de 'heupen'.

En als ze iets op haar 'lever' heeft, zegt ze 't gewoon.

We zijn groot en wijs geworden.

En ma kan genieten van haar kleinkinderen.

Onze 'darmen en halsen'

En omdat ze onvoorwaardelijk van ze houdt,

Is ze de allerliefste

En sluit ik af met haar 'Amen'.

Zo is het en niet anders,

" Dèr!! "

 

 

Schoolmail

Grappig

J. schrijft me graag een mailtje.

Hij vindt het fijn dat ik terug 'meel'.

Hij schreef dat hij de communie had voorbereid.

In de Maria Koninginnekerk (het is Maria Koningin)

een gematigde katholieke kerk in Baarn.

Moeder vertelde me vanmorgen,

ze komt uit het r.k.zuiden,

dat haar vader tevreden was dat de Montini een katholieke school is.

Hij moest eens weten. 

We doen aan Kerst en Pasen....

Daarom weet ik ook niets van de communie.

Maar wel alles van de Bijbel.

Mijn vader was immers dominee.

Het is me er met de paplepel in gegoten.

Altijd op christelijke scholen gezeten én gewerkt.

Ik vroeg J. dus of hij me meer over communie wilde vertellen.

En hij schreef over een groep die de 'smarties' heet,

terwijl hij de naam 'seven-up' had bedacht ???

Ze leren ook verhalen uit de Bijbel.

Over Hanna en Simeon.

En hij vindt het grappig dat ik een dag na zijn vader jarig ben.

Ik kon niet wachten J. gelijk terug te schrijven.

Want Hanna en Simeon kregen uiteindelijk een zoon.

Samuel, net als onze Sam.

Grappig hè?

J. vindt van wel.

En hij vindt het cool dat ik 'zoveel' van de Bijbel weet.

Wat zou mijn vader hier van gevonden hebben?

Ik glimlach bij de gedachte....

Een held

Sneeuw en snert

Wat een geluk. Ik heb vijf zussen.
Ze staan altijd voor me klaar.
Helaas kunnen ze het niet ruiken.
Daarvoor wonen ze te ver weg.
Even bellen en ze komen, desnoods.
Jeanet kwam vrijdag uit Amsterdam.
Precies onder de tijd dat Nederland zich onder een laag sneeuw liet bedekken.
Ik ben geen held om onder zulke omstandigheden de weg op te gaan.
We hebben haar verjaardag in december wel eens overgeslagen,
Vanwege de barre weersomstandigheden.
Als we er eerder van afwisten, zouden we haar ontmoedigd hebben de weg op te gaan.
Maar daar stond ze toch maar, op mijn stoep.
Gewoon niet zo hard rijden was haar devies, dat deden de anderen op de weg ook niet.
Om een uur of drie ging ze weer huiswaarts.
Alle sneeuw was gevallen, 10 cm dik.
Er ontpopte zich een ware sneeuwverslaving in mij,
terwijl ik sneeuw haat!
Ik heb de mooiste paadjes gecreëerd,
om plekken door baggerpoten op het parket te voorkomen.
And I can do the snowdance!
Jeanet is veilig thuis gekomen. Ze heeft er niet lang over gedaan.
Ik was blij dat ze haar bezoek niet heeft hoeven afzeggen.
Het was gezellig. We hebben gelachen!
En s avond smulden we ook nog eens dankbaar van haar zelfgemaakte snert.
Jeanet, jij bent m'n held!

De restauratie

Een metafoor

Sinds december ben ik ingestapt.

De eindbestemming is genezing.

Dan pas kan ik uitstappen.

Ik zit er dus nog wel even in.

Soms gaat hij als een rollercoaster.

En grijp ik me aan de leuning vast om niet te vallen.

Meestal gaat hij in een rustige vaart.

Dan zoek ik de restauratie op.

Een plek die ik heb gevonden om bij mezelf te komen.

Ik kan er ontspannen.

Ik ga er op zoek naar ´mijn droom´.

En ik ga schrijven....

Niet over de ziekte maar over de parels.

Verhalen die op mijn pad komen.

Er worden zelfs parels gestrooid.

Ik ben rijk.

Bovenal aan dierbare mensen.

Mijn familie, mijn vrienden, jullie!

Jullie bezoeken mij in de restauratie.

En zijn voor mij de leuning zodat ik niet val.

In de trein.