Grootvader

Taxi

Vorig jaar zaten we in Portugal bij Vicente, Estevao of Eduardo in de taxi.
Voor een paar euro werden we vervoerd van centrum naar strand.
Het was goedkoper dan met z'n vieren de bus nemen
en veel comfortabeler.
De kinderen lazen altijd de prachtige namen voor
die op een soort ID kaart aan het dashboard hingen.
En zo kregen we makkelijk contact.
Wel lastig want Engels spraken ze nauwelijks,
en wij zijn het Portugees absoluut niet machtig.
Maar al snel werd duidelijk dat deze heren op leeftijd,
hun pensioen moesten bij verdienen.
Vroeger bij de politie,
nu vervoerden ze toeristen van a naar b.
Ik vónd t wat.
Portugal is een arm, daardoor goedkoop, Europees land.
Wat schetste mijn verbazing toen ik steeds voor het AVL
opgehaald werd door een oude baas met een leren pet op.
Hij wordt 'grootvader' genoemd want 'opa' mogen ze van hem niet zeggen.
Van jongs af aan heeft hij taxi gereden.
Meneer Maurits, zo noemde ik hem, is 84 jaar.
Hij deed netjes de deur voor me open.
Hield een paraplu boven m'n hoofd als t regende.
Liet me z'n geschilde appeltje uit een plastic bakje delen
(Ik kreeg soort en herkomst erbij mede gedeeld:
Braeburn uit Nieuw-Zeeland)
Hij vertelde geschiedenis, moppen, roddelde over z'n collega's en
kan, i.t.t. mezelf, wél Maarten van Rossum op tv waarderen.
Het contact was snel gemaakt.
Het was bijna een uitje door hem vervoerd te worden.
We hadden veel plezier
en moesten daarom oppassen want een keer bij t zien van een ezel
reden we bijna de Gaasp in.
Maar, óók meneer Maurits moet z'n pensioen bijverdienen.
In Nederland, een rijk, duur Europees land.
Werken 'op de taxi' tot je erbij neer valt.
Van de tips die hij tot onze verbazing van mede vervoerders kreeg,
kocht hij dan weer een flesje jonge jenever, Ketel 1.
Ik hoefde niet af te rekenen na een rit.
Deze kosten worden door de zorgverzekering betaald.
Maar sommige, vooral oudere mensen, geven 'dus' toch een tip.
Een meneer die dagelijks naar Waalwijk werd vervoerd,
gaf wel vijf euro........
Tja, daar zat ik dan met mijn goede opvoeding.
In Portugal gaven we de chauffeur ook een tip.
Wat hield me hier dan tegen?
Dat een of twee euro tip op het eigenlijke bedrag per rit
verschrikkelijk schamel is in ons rijke land?
Natuurlijk had ik al een plan.
En ik grapte over z'n taxi, een Mercedes, die ondanks zijn luxe,
door z'n korte wielbasis(?), bonkte en niet over drempels gleed.
Het werd de 'bonkelwagen'
en daar was natuurlijk geen tip voor te geven.
De laatste dag stond meneer Maurits naast z'n taxi op me te wachten.
Ik gaf hem zijn fles en hij lachte, nu niet alleen met z'n ogen,
nee, hij grijnsde van oor tot oor.
Ik wist dat het goed was.
Zeker toen hij na drie zoenen
beloofde bij elke borrel op mijn leven te proosten!