Geboorte

Haar haar, mijn haar

Mijn chemo maatje was op bezoek.
Ik zou eigenlijk ex ervoor moeten zetten
want chemo behoort nu tot het verleden
maar Hermine is nog steeds m'n maatje.
We delen waar we het beste met elkaar over kunnen spreken.
We lachen om de goedbedoelde vragen en opmerkingen van anderen.
Gisteren toonden we elkaars aangedane borsten.
Zij lijkt nu op een Samoerai krijger.
Ik herinner me hoe ik me gekruisigd voelde.
Geschokt was ik door de rode inktlijnen op mijn lijf
want  ik was niet voorbereid dat ik getekend zou worden.
(En dat kwam weer door de taxi, maar is weer een ander verhaal)
Enfin, mijn rode lijnen zijn aan t vervagen.
Alleen de tattoo puntjes zijn een blijvende herinnering aan de bestraling.
Ze vallen niet op tussen wat moedervlekjes.

Terwijl ook andere littekens minder scherp worden,
begroet ik enthousiast de terugkomst van m'n haar.
Natuurlijk kwam 't eerst terug op de plekken
waar je blij was dat 't door de chemische zooi verdween.
Mijn 'buuv' zag ze t eerst, op mijn benen, grrrr.
Sam houdt nu de stand bij en maakt me elke dag blij
want m'n hoofdhaar groeit me niet snel genoeg
als ik, alleen, voor de spiegel sta en er naar kijk
en er wel aan zou willen trekken
als 't daardoor harder zou groeien.
Ik ben jaloers op 't haar van Hermine.
Zij kan er al mee over straat.
Ze wordt nog wel nagekeken.
Kinderen zeggen: 'Zo, die is kaal!'
Maar zij is er trots op.
En ik juich haar toe!
En wat boeit een tijdelijke rattenkop eigenlijk?
Weinig! als je bedenkt waardoor en
onder welke omstandigheden wij maatjes zijn geworden.
Hermine zat vaak bij me in de restauratie van mijn trein.
Maar........
De treinreis is voorbij!
Vorige week ben ik uitgestapt op het eindstation,
verwelkomd met bloemen, de vlag hing uit!
Ik ben op (die van) de kinderen na,
nog nooit zo gelukkig geweest met de geboorte van een nieuw leven!
Met haar als van een pasgeboren baby.