Grootvader

Taxi

Vorig jaar zaten we in Portugal bij Vicente, Estevao of Eduardo in de taxi.
Voor een paar euro werden we vervoerd van centrum naar strand.
Het was goedkoper dan met z'n vieren de bus nemen
en veel comfortabeler.
De kinderen lazen altijd de prachtige namen voor
die op een soort ID kaart aan het dashboard hingen.
En zo kregen we makkelijk contact.
Wel lastig want Engels spraken ze nauwelijks,
en wij zijn het Portugees absoluut niet machtig.
Maar al snel werd duidelijk dat deze heren op leeftijd,
hun pensioen moesten bij verdienen.
Vroeger bij de politie,
nu vervoerden ze toeristen van a naar b.
Ik vónd t wat.
Portugal is een arm, daardoor goedkoop, Europees land.
Wat schetste mijn verbazing toen ik steeds voor het AVL
opgehaald werd door een oude baas met een leren pet op.
Hij wordt 'grootvader' genoemd want 'opa' mogen ze van hem niet zeggen.
Van jongs af aan heeft hij taxi gereden.
Meneer Maurits, zo noemde ik hem, is 84 jaar.
Hij deed netjes de deur voor me open.
Hield een paraplu boven m'n hoofd als t regende.
Liet me z'n geschilde appeltje uit een plastic bakje delen
(Ik kreeg soort en herkomst erbij mede gedeeld:
Braeburn uit Nieuw-Zeeland)
Hij vertelde geschiedenis, moppen, roddelde over z'n collega's en
kan, i.t.t. mezelf, wél Maarten van Rossum op tv waarderen.
Het contact was snel gemaakt.
Het was bijna een uitje door hem vervoerd te worden.
We hadden veel plezier
en moesten daarom oppassen want een keer bij t zien van een ezel
reden we bijna de Gaasp in.
Maar, óók meneer Maurits moet z'n pensioen bijverdienen.
In Nederland, een rijk, duur Europees land.
Werken 'op de taxi' tot je erbij neer valt.
Van de tips die hij tot onze verbazing van mede vervoerders kreeg,
kocht hij dan weer een flesje jonge jenever, Ketel 1.
Ik hoefde niet af te rekenen na een rit.
Deze kosten worden door de zorgverzekering betaald.
Maar sommige, vooral oudere mensen, geven 'dus' toch een tip.
Een meneer die dagelijks naar Waalwijk werd vervoerd,
gaf wel vijf euro........
Tja, daar zat ik dan met mijn goede opvoeding.
In Portugal gaven we de chauffeur ook een tip.
Wat hield me hier dan tegen?
Dat een of twee euro tip op het eigenlijke bedrag per rit
verschrikkelijk schamel is in ons rijke land?
Natuurlijk had ik al een plan.
En ik grapte over z'n taxi, een Mercedes, die ondanks zijn luxe,
door z'n korte wielbasis(?), bonkte en niet over drempels gleed.
Het werd de 'bonkelwagen'
en daar was natuurlijk geen tip voor te geven.
De laatste dag stond meneer Maurits naast z'n taxi op me te wachten.
Ik gaf hem zijn fles en hij lachte, nu niet alleen met z'n ogen,
nee, hij grijnsde van oor tot oor.
Ik wist dat het goed was.
Zeker toen hij na drie zoenen
beloofde bij elke borrel op mijn leven te proosten!

Geboorte

Haar haar, mijn haar

Mijn chemo maatje was op bezoek.
Ik zou eigenlijk ex ervoor moeten zetten
want chemo behoort nu tot het verleden
maar Hermine is nog steeds m'n maatje.
We delen waar we het beste met elkaar over kunnen spreken.
We lachen om de goedbedoelde vragen en opmerkingen van anderen.
Gisteren toonden we elkaars aangedane borsten.
Zij lijkt nu op een Samoerai krijger.
Ik herinner me hoe ik me gekruisigd voelde.
Geschokt was ik door de rode inktlijnen op mijn lijf
want  ik was niet voorbereid dat ik getekend zou worden.
(En dat kwam weer door de taxi, maar is weer een ander verhaal)
Enfin, mijn rode lijnen zijn aan t vervagen.
Alleen de tattoo puntjes zijn een blijvende herinnering aan de bestraling.
Ze vallen niet op tussen wat moedervlekjes.

Terwijl ook andere littekens minder scherp worden,
begroet ik enthousiast de terugkomst van m'n haar.
Natuurlijk kwam 't eerst terug op de plekken
waar je blij was dat 't door de chemische zooi verdween.
Mijn 'buuv' zag ze t eerst, op mijn benen, grrrr.
Sam houdt nu de stand bij en maakt me elke dag blij
want m'n hoofdhaar groeit me niet snel genoeg
als ik, alleen, voor de spiegel sta en er naar kijk
en er wel aan zou willen trekken
als 't daardoor harder zou groeien.
Ik ben jaloers op 't haar van Hermine.
Zij kan er al mee over straat.
Ze wordt nog wel nagekeken.
Kinderen zeggen: 'Zo, die is kaal!'
Maar zij is er trots op.
En ik juich haar toe!
En wat boeit een tijdelijke rattenkop eigenlijk?
Weinig! als je bedenkt waardoor en
onder welke omstandigheden wij maatjes zijn geworden.
Hermine zat vaak bij me in de restauratie van mijn trein.
Maar........
De treinreis is voorbij!
Vorige week ben ik uitgestapt op het eindstation,
verwelkomd met bloemen, de vlag hing uit!
Ik ben op (die van) de kinderen na,
nog nooit zo gelukkig geweest met de geboorte van een nieuw leven!
Met haar als van een pasgeboren baby.