Haarwerk

Wennen of verwerken?

Een paar weken geleden vroeg Jesse aan me:
'Jij bent toch die vrouw die geopereerd is?'
Hij zat al de hele tijd naar me te kijken.
Jesse is de zoon van Thea,
en is 'volledig' op de hoogte.

'Ja, dat ben ik', antwoordde ik,
ervan uitgaand dat ik de meest recent geopereerde in 't gezelschap was.
'Je bent helemaal niet kaal!',
concludeerde hij opgelucht.

(Waarom hij opgelucht was,

verklaart zich later in dit verhaal)
'Nee, dat komt nog', antwoordde ik.
En ik was blij dat niet alle pech op één dag samenkomt.
Dan heb je namelijk de tijd om aan het één en het ander te wennen.
Al is ‘verwerken’ een geschikter woord in deze context.
Maar het klinkt zo zwáár.

Ik hou het liever luchtig.
En toen klonk onverwacht:
'Ik hou niet van kale vrouwen!'

(Taraaahhh!!!!)
'Ik ook niet!', antwoordde ik stellig,
terwijl ik er misschien maar twee 'ken', van tv.

En eigenlijk staat het hen wel.

'Straks als ik kaal word, zet ik een pruik op'.
Het ontlokte Jesse slechts een klein lachje.
Maar in dat kleine lachje school een vrolijke gedachte.
Jesse denkt bij een pruik aan carnaval.
Aan een fel gekleurde clownspruik.
Zo'n paarse of gele,
waar niemand van opkijkt tijdens dat feest.
Later moest ik weer aan Jesse denken,
toen ik tegenover de verpleegkundige zat.
Ze gaf tekst en uitleg.
De tekst was 'haarwerk'
en dat ontlokte mij zo'n reactie als Jesse.
Wel geen klein lachje,

maar een grijns.
Want ik associeer haarwerk met een toupetje,
geenszins met een pruik.
Ik denk direct aan mijn docent Nederlands op de PA.
Hij liet ons zien hoe het toupet op hem vast zat.
Wonderlijk die plakkertjes.
Ik hoop dat mijn 'pruikie' stevig blijft zitten.
Jesse wil het straks graag zien.
Een kale vrouw met haarwerk.
Het mag van mij.
Maar ik zit stiekem te denken,
om er eerst een feestje van te maken.
Met een heuse pruik op,

om het luchtig te houden.
Om daarna het haarwerk te showen.
In de hoop dat hij óók vindt,

dat het niet van echt te onderscheiden is.
Gewoon.

En anders kan ik hem vertellen,

dat het maar voor tijdelijk is

en een kwestie van wennen. 

Gerda en Samuel, eindfeest Montini 2007