Puzzel

What's in a name

Het begon te broeien toen ik de hand schudde van de radiotherapeut.
Dit bedénk je toch niet?;
Een gesprek over bestralen op de borst met dr. Borst.
Ik heb me nét in kunnen houden daar in zijn hok,
want het is aan mij wel besteed
om daar spontaan een opmerking over te maken.
Zou ik dan de eerste zijn geweest?
En deze dan?
Ik zou eerst de eer hebben het gesprek te voeren met dr. van Triest.
Nee zeg, da's toch triest.
Werken in het AVL, een kankerziekenhuis,
en er dan vrolijk onder proberen te blijven!
Lastig met zo'n naam.
Ik zou onmiddellijk mijn mans naam aannemen.
Maar ja, misschien heeft ze geen man.
Dr Vriens, mijn chirurg, wél.
Zij boft met de naam van haar eega.
De naam is haar op het lijf geschreven.
Lieve, mooie, vriendelijke dr Vriens.
Ze heeft een kaartje van mij gekregen.
En daar stond ook het adres van mijn blog op.
Misschien zou ze ooit een verhaal over haarzelf lezen
dat ik haar waarschuwde voorzichtig te zijn op wintersport.
Stel je voor dat ze iets zou breken,
vlak voor de beslissende operatie.
Nu glimlach ik bij de gedachte wanneer ze dit leest
en zie ik haar vriendelijk lachen
om de namen van haar collega's.
Want neem nou de internist,
hij zit links om de hoek
in een mooi, ruim ingerichte ruimte.
Dat heeft hij wel nodig,
er wordt daar een berg werk verzet.
En hij is groot,
en heeft tevens een uitstraling waar je even tegen aan kunt leunen.
Steun, want dat heb je nodig als je praat over de c's:
ca, cellen en chemo en het effect daarvan op je leven.
Hij klopte me op mijn hand
en verzekerde me dat ze er voor gaan zorgen
dat ik nog vele verjaardagen ga vieren na mijn treinreis.
Zijn naam is dr. van de Berg,
de rots waar ik het de komende maanden van moet hebben.
Knappe vent ook,
past goed in een doktersromannetje,
hij had alleen een trouwring om.
En laat ík nou getrouwd zijn met Marco van Bergen!
Da's een "gelukkie" met zo'n achternaam.
Mijn grootste steun en toeverlaat.
Mijn kracht, mijn grote liefde.
Rots(en!!!) in de branding.
Hij overtreft natuurlijk dr. van de Berg in álles!
Maar het mooiste komt nog.
(geen tromgeroffel hoor)
Ik belde 's avonds het ziekenhuis
omdat ik zo'n enorm rode kop kreeg van de medicijnen.
(Zorgt er wel voor dat iedereen roept dat ik er goed uitzie!)
Volgens mij heette ze Petra ;-) op afdeling A0.
Ik moest wat gegevens doorgeven
en ze concludeerde niet,
'U heeft borstkanker',
maar, veel mooier,
een term die ik liever wens te gebruiken,
'U heeft mammaca'.
Dus lieve allen,
zegt het voort,
Gerda gaat genezen van mammaca!
met de hulp van mijn tot steen (steun)
geworden rotsen!
Hoera!

Waarom dit plaatje?

Hints in de tekst.