Langs de lijn

Laatst stond ik weer langs de lijn.
Te roepen.
Sam aan te moedigen.
Met 'Nú!' probeer ik het moment van schieten aan te geven.
Ik roep van alles.
En hárd.

Een moeder naast me is voorzichtiger.
Haar zoon vindt het vréselijk als hij zijn moeder hoort.
Ze zou geen verstand van voetbal hebben.
Eigenlijk net als ik.

Mijn verhaaltjes raken op.
Ik moet weer nieuwe tegenkomen.
In mijn tweede, nieuwe leven.
Wat is er mooier over je kind te schrijven?

Naarstig zocht ik naar de ultieme uitroep langs de lijn.
En besprak dat met de betreffende moeder.
Het zat er allemaal nét naast.
"Spélen"
"Dek je man"
"Breed staan"
"Schop m erín!"

En de vertwijfeling:
"Wat doe je nou?"
"Kom op Baarn"
"Het kan nog!"
"Aanvallen"

Aan het eind van de wedstrijd was er prachtig spel.
'We' verloren toch, helaas.
Toen liep de lijnrechter langs en zei over de laatste actie:

"Zó moet het!"

Ik ben de beste uitroep tegen gekomen.
Deze kan geen kind zijn moeder kwalijk nemen!