Langs de lijn

Laatst stond ik weer langs de lijn.
Te roepen.
Sam aan te moedigen.
Met 'Nú!' probeer ik het moment van schieten aan te geven.
Ik roep van alles.
En hárd.

Een moeder naast me is voorzichtiger.
Haar zoon vindt het vréselijk als hij zijn moeder hoort.
Ze zou geen verstand van voetbal hebben.
Eigenlijk net als ik.

Mijn verhaaltjes raken op.
Ik moet weer nieuwe tegenkomen.
In mijn tweede, nieuwe leven.
Wat is er mooier over je kind te schrijven?

Naarstig zocht ik naar de ultieme uitroep langs de lijn.
En besprak dat met de betreffende moeder.
Het zat er allemaal nét naast.
"Spélen"
"Dek je man"
"Breed staan"
"Schop m erín!"

En de vertwijfeling:
"Wat doe je nou?"
"Kom op Baarn"
"Het kan nog!"
"Aanvallen"

Aan het eind van de wedstrijd was er prachtig spel.
'We' verloren toch, helaas.
Toen liep de lijnrechter langs en zei over de laatste actie:

"Zó moet het!"

Ik ben de beste uitroep tegen gekomen.
Deze kan geen kind zijn moeder kwalijk nemen!

Blootshoofds

Sinds kort loop ik rond met 'bloot' hoofd.
Eigen haar.
Geen doekjes of pruik meer.
Koud buiten zo'n hoofd dus ik heb een muts aangeschaft.
Een knalroze.
Ik ben nu goed herkenbaar.
Zelfs in het donker.
Men heeft veel commentaar op m'n haar.
Maar omdat ik graag in de belangstelling sta,
vind ik het allemaal leuk.
Maar ook: hoe langer mijn haar beoordeeld wordt,
hoe verder weg is de ellendige treinreis.
In de gang op school werd ik door een kleuter staande gehouden.
Ze keek naar me op en vroeg verlegen maar nieuwsgierig:
"Wat is er met jouw haar?"
Die stoere rattenkop wordt vooral door allochtone kinderen
als
vreemd ervaren?
of onvrouwelijk?
of zien ze me liever met doekjes?
want dat is herkenbaar.
Tóen werd er gevraagd waaróm ik doekjes droeg.
Soms antwoordde ik plagerig:
" uit religieuze overwegingen".
Dan stuitte ik op onbegrip
en kreeg ik "Niet!" als reactie.
Gisteren stond N. voor m'n neus.
Ik zong over de paddestoel met die stippen
(een associatie op het knutselwerk in de handen van een collega)
Daardoor ving ik haar aandacht.
Met schuin hoofd keek ze me aan.
Het liedje was klaar.
N. neemt geen blad voor haar mond.
En kan zich nogal eens controversieel gedragen.
Midden in de gang.
Allemaal kinderen die binnenkomen na de pauze.
Je hóorde haar denken.
Nu komt het:
"Jij hebt kaal haar. Je bent een jongen. Waarom?"
Haha!