Blub

Brief


Het was bij de muzikale weekopening
Tijd van Kerst op school.
Er was weer die sfeer.
Het knisperde.
De hal vulde zich met warmte en licht.
Driehonderd kinderen, ouders en leerkrachten.
Ze luisteren en kijken,
naar de kinderen die spelen en zingen.
De flonkerende sterretjes spatten er van af.
Kippenvel op je armen.
Soms ademloos zo mooi.
Ik zat daar met een brok in mijn keel.
Ik wist mijn diagnose net een weekend lang.
Toen het even teveel werd,
begaf ik me naar een andere ruimte.
Er ging een jongetje naast me voor het raam staan.
'Mis jij ook iemand?', vroeg hij.
'Nee, dat is het niet', antwoordde ik.
'Ik wel, ik mis mijn goudvis.
Hij is dood gegaan.
Weet je hoe hij heette?
Blub! en hij kon kunstjes.
Als ik zó deed, dan maakte hij een sprongetje
(hij beschreef een boogje in de lucht).
En hij kon ook praten.
Je zag zijn bekkie bewegen.
En ik verstond hem.'
'Dat is heel bijzonder joh,
ik snap dat je je vriendje mist!'
'Ja hè?'
Er kwam abrupt een einde aan dit gesprek.
Maar niet aan de band die het had geschapen.
Als ik slechts op bezoek was op school,
viel het op dat hij zich aan me wilde laten zien.
Éven op de voorgrond,
waarna hij vluchtte,
naar een hoekje, of naar het toilet, áls hij al de kans kreeg
want hij wordt daartegen nauwlettend in de gaten gehouden.
Bij de muzikale weekopening
heeft hij dus makkelijk zijn kans schoon kunnen zien!
Het moge jullie misschien al duidelijk zijn,
dat dit jongetje een groter probleem heeft,
dan het gemis van vriendje Blub.
En dat mijn terugkeer, later...
ook niet de oplossing zal zijn.
Maar zijn woorden zijn wél een mooi sluitstuk van dit verhaal.
Ik kreeg namelijk een brief van hem:

'lieve gerda
ik mis je.
Het gaat goed.
Hoopelek met jou ook later.
mag ik een keer langskomen
Ik wil je terug xxxxxxxxxx'

Lief hè?