Chopin

Marco ruimde vandaag de oude kranten op en vroeg of ik die ene krant niet wilde bewaren.
Ik sta levensgroot, bijna met mijn mond wijd open, vlak voor het boodschappen doen in de Jumbo, ademloos te luisteren naar Chopin. Dit prachtige muziekstuk ken ik van vroeger. En ik schoot vol. Misschien heeft Wilma, mijn zus, het niet eens gespeeld. Maar mijn herinneringen voerden me wél onmiddellijk naar vroeger toen zij de mooiste stukken oefende en speelde op de piano bij ons thuis. Ik vroeg aan die gast welk nummer hij zo mooi gespeeld had.  Ik verstond Chopin, Opus en 5. Maar dat is het nummer niet. Ik blijf spitten maar kan het niet vinden. Maar ik kan het wel neuriën, dus als iemand wil luisteren en het kan plaatsen?
Maar eerst dit verhaal, dat ik net bedacht, toen ik met het hondje langs de Eem liep. Er zitten vaker nog verhalen in m'n hoofd. Ik heb er bijvoorbeeld nog eentje liggen van een tante die niet m'n tante is maar iets bijzonders in de oorlog in Amsterdam heeft meegemaakt. Ik krijg het verhaal er nog niet uit.
Maar deze wél.
Ik werd steeds meer boos toen ouders en kinderen me zeiden dat ik in het Baarnse sufferdje stond. Hoe kan iemand ongevraagd een foto van me plaatsen, in de tijd van AVG? Maar vooral ongevraagd genomen op een moment dat ik op m'n kwetsbaarst ben?, luisterend naar een nummer die me terugbracht naar vroeger, naar veiligheid, naar m'n jeugd, naar het liefdevol gezin waar ik mocht opgroeien toen het nog zonder zorgen leek te zijn? Hoe sta ik erop? vroeg ik steeds. Gewoon Gerda. Ik kreeg de krant op verzoek van m'n beste buuv Betty en inderdaad de foto valt mee. De foto geeft echter totaal mijn emoties niet weer die ik ter plekke voelde, vooral onderging: what the f*ck!
We zijn steeds aan het appen, mijn zussen en ik. Het is vakantietijd. We zorgen dat onze moeder in ieder geval een zus in de buurt heeft, of anders dat ze contact met ons heeft. Ze is 92 jaar en we zijn trots op haar fris- en fruitigheid, zeker wanneer je haar vergelijkt met anderen op dezelfde leeftijd. Elke zus heeft zijn eigenaardigheid, gevormd door gemixte genen, echtgenoten, de kinderen, beroepen, ervaringen, ziektes, zorgen, ellende maar ook gelukkig veel geluk. Ik ben blij met elk van hen, ze maken me rijk.
Klassieke muziek heb ik altijd gewaardeerd. Bij de Mattheus Passion ga ik voor Pasen plat. Canon  in D Major moet op m'n begrafenis, ooit!, gespeeld worden. Air van Bach,  Für Elise, Messiah van Handel, ik ken m'n klassiekers maar deze dan?
Ik denk dat ik eraan moet.  Ik zal het moeten neuriën om erachter te komen welke opus van Chopin me van stuk heeft gebracht om voor altijd in herinnering te laten blijven, net als m'n jeugd met m'n pianospelende zus die het muzikaal verrijkte.

Feest

Gisteren hadden we een familiefeest.
Toen ik er net aan terug dacht, schoot ik vol
Want ik ben zo blij met m'n familie.
Ik ben me zoveel meer bewust hoe dierbaar ze me is
De zeven geitjes met hun kroost bijeen
Ik heb gefeest, geswingd en genóten.
Maar zo'n feest is ook als een reünie
Je ontmoet na jaren weer oude bekenden
Die zeggen je bijna niet meer te herkennen
En natuurlijk heeft dat met m'n haar te maken
Het krult als een gek en ik heb het heel blond laten verven.
Maar indirect heeft het natuurlijk met m'n treinreis te maken.
Het was fijn overtuigend te kunnen zeggen
Dat de reis ver achter me ligt
En dat ik me hartstikke goed voel.
En voor het eerst werd dat gelijk geaccepteerd.
Geen verwondering of verbazing meer.
'Het' hing in de lucht maar hoefde niet te worden benoemd.
Gisteren was er, eerder, een reünietje in de supermarkt.
Ik herkende hem nauwelijks want hij droeg geen bril meer.
En natuurlijk herkende hij mij nauwelijks door m'n haar.
Hij reageerde: ik heb m'n ogen laten laseren
En ik zei: ik ben een nieuw leven begonnen.
Goh, wat zeg je dat mooi.....
En nu denk ik:
Ik vind het zo fijn dat te mogen zeggen!

Handel (2)

School

De scholen zijn weer begonnen.
Het staat op grote spandoeken
Bij belangrijke knooppunten in de steden.
Maar niet alleen in het verkeer is het merkbaar
Ook in ons huis.
We zijn weer naar school.
We komen weer thuis met een verhaal
Een eigen verhaal
Niet meer het gezamenlijke verhaal
Van een enorm zalig lange vakantie
Van ruim zes weken
Met z'n vieren
Aan zee en in huis.
"Ik heb iets heel leuks te vertellen!"
Onze Sam.
Tóch, als hij het zó inkleedt
Bekruipt me enige argwaan.
In luttele seconden denk ik
Wat het bericht er ná zal zijn.
Terstond, in diezelfde seconden,
Wuif ik het gauw weg.
Ik heb zeker geleerd na m'n ziekte!!!
"Wat kijk je? Het is echt leuk hoor!!!"
Sam weet inmiddels hoe m'n gedachtengang kan zijn.
Sam heeft een kluisje toegewezen gekregen.
Er zijn drie etages.
Laag bij de grond.
Dan moet je bukken.
En komen ze schoppend tegen je aan:
Meest ongewenst.
In het midden is het kluisje voor Sam op prettige hoogte.
Bovenaan is het kluisje boven z'n macht:
Meest gewenst maar niet voor Sam.
"Daar kan ik niet eens in kijken"
En Sam kreeg natuurlijk een sleutel van een bovenste kluisje.
Hij steeg onmiddellijk in hoge achting.
Vooral de kinderen met een sleutel van een kluisje onderaan,
Schaarden zich om hen heen.
Ruilen?
Je zal maar moeten bukken voor een kluisje.
En de schoppen moeten ontwijken.
Reiken staat beter.
En ja hoor.
De eerste bood 5 euro.
De hoogste bieder een tientje.
Verkocht!
En wat zei oma toen ik haar dit vertelde?
"Ome Jan"
Als Sam de Havo niet haalt
Heeft hij altijd z'n genen nog!

Vervolg.....
De volgende dag had hij weer winst gemaakt
voor o.a. een lekker broodje kip met sla
(de pizzabroodjes zijn niet meer)
De nieuwe gymleraar gebood de schoolshirts onder gym te dragen.
Sam had er 'zomaar' twee.
Een vriend had er geen.
Deal!

Handel

Ome Jan

Op een dag kwam Sam thuis met een dikke schooltas.
Behalve boeken, zat er een voorraad in.
Blikjes met energy drank,
waar alleen al door er naar te kijken,
het glazuur van je tanden springt,
over je cholesterol maar niet te spreken.
En wafels.
Niet die verse met poedersuiker
en een toef slagroom,
waarvan het water je in de mond stroomt
maar die vieze, goedkope,
in plastic verpakking,
met een houdbaarheid van drie jaar.
"Wat ga je daar mee doen?", vroeg ik bezorgd,
bang dat hij deze voorraad achter z'n boeken
naar binnen zou werken.
Hij verbaasde me:
"Verkopen!"
Op een blikje maakte hij tien cent winst.
Op een wafel vijfentwintig.
Met de opbrengst kon hij een pizzabroodje kopen
én een nieuwe voorraad inslaan.
Plaats?
School!
Mijn eerste, pedagogisch correcte vraag:
"Mag dat?"
Het antwoord wuifde hij weg
met de opmerking er voor te zorgen
dat de in de pauze toezicht houdende leraren
deze handel gewoon niet in de gaten mochten krijgen.
Op mijn volgende vraag moest ik me bezinnen.
Ik wendde me tot m'n liefde.
In zijn gedachte erover,
ontmoetten we elkaar.
De vraag lag in het antwoord:
Ome Jan uit Den Haag.
Miljonair geworden.
Niet door z'n slagerij.
Maar door onroerend goed.
Oma, de zus van ome Jan,
vond na bezoek,
tussen de kussens van de bank,
geld......
Een briefje,
van vijftig,
of honderd,
 'een geeltje of een meier'.
Hij kon er mee strooien,
Bij wijze van spreken dan.
We zagen in Sam de handelsgeest van ome Jan.
En in zijn sprankelende ogen,
de drijfveer:
het plezier in handel
en er rijk mee worden.
Wat er maar op je pad komt.
Ome Jan kwam in de oorlog,
uit Duitsland,
met allerlei spullen,
waaronder wollen stof,
waar oma haar eerste, mooie mantelpakje uit maakte.
We hebben Sam dus gelaten.
Met hoop op de toekomst?
Haha!
Na een paar weken was
de lol van zijn handel er af.
Net zoals de appelflappen,
die onverkoopbaar waren,
bij die mensen uit de buurt,
"die ze zelf bakten"
en niet zwichtten
voor de snoet van Sam
(en zijn vriendin).
Maar toch....
de sproeten op het gezicht van Sam,
de rode gloed in z'n haar,
de ondeugende blik in z'n ogen,
net als ome Jan,
en de steeds weer opkomende drive om te (onder) handelen,
belooft misschien toch wat voor later......
In die appel, die niet ver van de stam valt.

Vakantie

Vandaag was het mijn laatste dag voor een welverdiende vakantie
Zes weken relaxen en genieten van vrijheid en elkaar
Ik heb er zin in maar wat een verschil met alle jaren ervoor!!!!!
Doordat ik anders tegen het leven aankijk
Dankbaar ben
Bewuster probeer te leven
En vooral heel goed kan relativeren,
(Lukt alleen nog niet zo goed bij de opvoeding, grijns;)
Was de overgang van werk naar vakantie klein
Ik heb nauwelijks het gevoel gehad 'er aan toe' te zijn
Toen ik vanmiddag met het team op een terras zat
Lekker in het zonnetje
En de directeur zijn woord deed,
Overkwam me dit merkwaardige:
Mijn naam werd genoemd ivm mijn terugkeer afgelopen november
En ik kreeg een schok van de gedachte: gaat dit over mij?
Nadat ik me hier over bezonnen had,
Werd ik blij van de volgende gedachte:
Ik ben het aan het achter laten
Hoera!
Mijn vakantie kan beginnen
Voor de rest van mijn leven

Terug in de trein

Soms moet ik weer de trein in
Ik blijf tenslotte patiënt
Gelukkig kom ik gelijk in de restauratie terecht
Snel daarna volgt het station en stap ik weer uit
Deze week zat ik er weer
Eerst tegenover de oncoloog
Die zei dat hij tevreden was
En mijn onzekerheid beantwoordde met:
We hebben toch afgesproken dat 'het' niet terugkomt?
Vervolgens zat ik tegenover de radiotherapeute
Zij was ook tevreden
Ik hoef niet meer terug naar het AVL
En ik bedenk nu
Na het nieuws
Doe dan maar over 20 jaar dan wordt 'het' chronisch
Alhoewel: op deze verwachting was veel kritiek
Tenslotte lag ik onder de handen van de plastische chirurg
In dit reisje maakte ik van alles mee.
En dat moet beschreven worden.
Een infuus inbrengen wordt een probleem
Mijn aderen zijn hard geworden van de chemo
Bovenop mijn hand zit een mooie ader
Maar heeft veel vaatkleppen
We waren er maar wat druk mee
Debatterend wat het beste was
Toen werd El erbij geroepen
Een rasverpleegster van 60+
Ik ken haar nog van vorige bezoeken aan de operatiekamer
Terwijl de anderen nog spraken over proberen met 'blauw'
Jaste ze zo de roze naald m'n hand in
We keken sprakeloos naar haar triomfantelijk gezicht
Toen ik wakker werd op de uitslaapkamer
Zag ik een bekende van tv
Een verpleger die meedoet aan een bakprogramma
Natuurlijk kon hij niet vertellen of hij gewonnen had
Maar volgende week moesten we beslist kijken
Iedereen bemoeide zich met hem
En ik genoot, zonder te hoeven denken aan m'n pijn
Terug op de afdeling kreeg ik het felbegeerde beschuitje
Met kaas en een kop thee
Het smaakt als taart en gaat er als koek in
En ik dommelde in
Maar hoorde alle geluiden
En op een gegeven moment
De stem van een bekende
Mijn liefde
Ik stap weer uit de trein
En ga verder met m'n nieuwe leven

'Het'

Ik wilde graag snel weer beginnen met werken.
School voelde als de beste therapie.
Om te vergeten.
Om niet te hoeven denken aan 'het'.
En ik genoot wanneer ik er was.
Ik leefde op.
Maar het viel om den drommel niet mee.
Niet omdat ik geen energie zou hebben,
maar niemand zag het zo snel voor me zitten.
Ik heb zelfs toe moeten zien
en het jeuken moeten onderdrukken.
Ik had het er met m'n oudste zus over.
Zij voelde het als 'erbij willen horen'.
En zo is het.
Als je patiënt bent,
hoor je er niet bij.
Vanzelfsprekend een uitzondering.
Jij wordt namelijk vervangen.
Alles moet doorgaan.
En ik moest aan mezelf denken.
Immers, gezondheid en herstel zijn belangrijker,
zo stelde iedereen die het beste met me voor had
en niet begreep dat werk juist goed voor m'n gezondheid was.
'Het' zit na alle behandelingen in je hoofd
en heeft de neiging tot woekeren.
Mits je het vult met de energie
die je haalt uit plezier in je werk.
(En natuurlijk
in de eerste plaats,
uit de liefde van je gezin, familie en vrienden)
Alweer een half jaar volledig aan de slag
en nog steeds uiten mensen zich verbaasd.
Wat zie je er goed uit!?
Ben je alweer aan de slag?
Echt!?
En ze vragen of ik schóón ben.
Natuurlijk!
Ik lig uren met een boek in bad
En elke morgen douche ik.
Haha.
Stop daar toch mee!
Ik hoor er al zó lang weer bij!
Geef 'het' de kans niet in mijn hoofd te roeren.
Ook al hangt mijn haar nog niet op m'n schouders,
Ik ben weer 'de oude' (dank Wilma)
Ik LEEF!