Marco ruimde vandaag de oude kranten op en vroeg of ik die ene krant niet wilde bewaren.
Ik sta levensgroot, bijna met mijn mond wijd open, vlak voor het boodschappen doen in de Jumbo, ademloos te luisteren naar Chopin. Dit prachtige muziekstuk ken ik van vroeger. En ik schoot vol. Misschien heeft Wilma, mijn zus, het niet eens gespeeld. Maar mijn herinneringen voerden me wél onmiddellijk naar vroeger toen zij de mooiste stukken oefende en speelde op de piano bij ons thuis. Ik vroeg aan die gast welk nummer hij zo mooi gespeeld had. Ik verstond Chopin, Opus en 5. Maar dat is het nummer niet. Ik blijf spitten maar kan het niet vinden. Maar ik kan het wel neuriën, dus als iemand wil luisteren en het kan plaatsen?
Maar eerst dit verhaal, dat ik net bedacht, toen ik met het hondje langs de Eem liep. Er zitten vaker nog verhalen in m'n hoofd. Ik heb er bijvoorbeeld nog eentje liggen van een tante die niet m'n tante is maar iets bijzonders in de oorlog in Amsterdam heeft meegemaakt. Ik krijg het verhaal er nog niet uit.
Maar deze wél.
Ik werd steeds meer boos toen ouders en kinderen me zeiden dat ik in het Baarnse sufferdje stond. Hoe kan iemand ongevraagd een foto van me plaatsen, in de tijd van AVG? Maar vooral ongevraagd genomen op een moment dat ik op m'n kwetsbaarst ben?, luisterend naar een nummer die me terugbracht naar vroeger, naar veiligheid, naar m'n jeugd, naar het liefdevol gezin waar ik mocht opgroeien toen het nog zonder zorgen leek te zijn? Hoe sta ik erop? vroeg ik steeds. Gewoon Gerda. Ik kreeg de krant op verzoek van m'n beste buuv Betty en inderdaad de foto valt mee. De foto geeft echter totaal mijn emoties niet weer die ik ter plekke voelde, vooral onderging: what the f*ck!
We zijn steeds aan het appen, mijn zussen en ik. Het is vakantietijd. We zorgen dat onze moeder in ieder geval een zus in de buurt heeft, of anders dat ze contact met ons heeft. Ze is 92 jaar en we zijn trots op haar fris- en fruitigheid, zeker wanneer je haar vergelijkt met anderen op dezelfde leeftijd. Elke zus heeft zijn eigenaardigheid, gevormd door gemixte genen, echtgenoten, de kinderen, beroepen, ervaringen, ziektes, zorgen, ellende maar ook gelukkig veel geluk. Ik ben blij met elk van hen, ze maken me rijk.
Klassieke muziek heb ik altijd gewaardeerd. Bij de Mattheus Passion ga ik voor Pasen plat. Canon in D Major moet op m'n begrafenis, ooit!, gespeeld worden. Air van Bach, Für Elise, Messiah van Handel, ik ken m'n klassiekers maar deze dan?
Ik denk dat ik eraan moet. Ik zal het moeten neuriën om erachter te komen welke opus van Chopin me van stuk heeft gebracht om voor altijd in herinnering te laten blijven, net als m'n jeugd met m'n pianospelende zus die het muzikaal verrijkte.
